AV Sparta / Wedstrijden / Uitslagen en foto's / 2008 / Kopenhagen Marathon / Verslag van de Kopenhagen Marathon 2008

Verslag van de Kopenhagen Marathon 2008

Verslag van Maarten Klein van de Kopenhagen Marathon op 18 mei 2008 in Kopenhagen.

Min første maraton

Al voor wat jaartjes wist ik dat het er een keer aan zat te komen. Na mijn eerste CPC in 2003 wist ik dit eigenlijk al. Een keer een héle marathon. Na al die 3, 5, 10, 15, 10EM, ½ marathon runs, begon ik vorig jaar zomer maar eens met rondkijken naar het echte werk. Toen in september een paar vrienden uit Kopenhagen over de vloer waren, kwam de vraag eigenlijk spontaan – is er een marathon in Kopenhagen?

De plannen om de Glitnir Kopenhagen Marathon stonden meteen in de gmail calendar gegraveerd. Zo'n massale NY marathon is niet echt mijn kopje thee (maar goed ik ben dan ook maar in een polder opgegroeid :-)). Liever een beetje dorps (alhoewel 7000 deelnemers...), met nog wat charme in plaats van gesponsorde professionaliteit. Daarnaast pastte mei het beste in mijn agenda en dat een beetje noordelijker levert vast ook een goede looptemperatuur op. Na Maleisie vorig jaar even geen hitte meer (dat komt van de zomer in Cotignac wel weer).

Omdat het toeleven naar, net zo veel fun is als het lopen daar zelf, besloot ik ook al vroeg in te schrijven. Zo vroeg, dat alleen de Deense inschrijfformulieren klaar waren. Dat had tot gevolg dat ook toegezonden informatie in het Deens was... Wel weer een verhoging van de ‘Knäckebrød’ feeling rondom de happening.

De voorbereiding kon beginnen. Het thuisfront verklaren waarom al die extra trainingsuurtjes nodig zijn natuurlijk, het vrijnemen van werk en het plannen van accomodatie en vakantie rond de marathon. Eén vermoeden werd daarbij al snel bevestigd – voor de portemonnaie is het niet zo aantrekkelijk om in Denemarken aan een wedstrijd mee te doen. Eerder een aanslag. (wellicht past het ook wel bij dat Knäckebrødgevoel dat alles zo Scandinavisch geprijst is).

In november liet ik bij Mulay ook maar eens vallen dat er een marathon aan zat te komen, en hij gaf meteen aan dat mijn benen dat, na dat bescheiden aantal jaartjes lopen, nu wel de marathon zouden moeten aankunnen (na juiste voorbereiding uiteraard). Volgens mij had hij vanaf dat moment de planning voor vanaf februari al in gedachten.

In januari vroeg ik Mulay volgens mij iedere week al of we niet zouden moeten beginnen, omdat 18 mei toch niet zo heel ver weg zou zijn – ook al had hij aangegeven dat na de CPC vroeg genoeg zou zijn.

Uiteindelijk ging het erg snel. Met wat langere trainingen op de zondag, wat uitbreiding op de gebruikelijke dagen en met een lange duurloop op de vrijdagavond – dank zij Remco, Jeroen en Mulay hoefde ik die niet alleen te doen – zat het er zo op. Dat klinkt dan natuurlijk iets lichter dan het af en toe aanvoelde.

Met op mn werk ook een drukte van jewelste, omdat er een aantal teamcollega's waren vertrokken (en je dus extra werk op jouw bordje krijgt), is de grootste uitdaging bij de marathonvoorbereiding geloof ik wel, om ook nog te leven tussen vriendin, werk en trainen.

Als tweede uitdaging, het je niet gek laten maken door alle voorspellingen van mensen die je kent of niet kent over je eindtijd. Ik geloof dat sommigen wel tien keer naar mijn waarschijnlijke resultaat hebben gevraagd (waaronder ook mensen die vermoedelijk niet weten hoeveel km een marathon is). Uiteraard worden enthousiasme en support gewaardeerd...

Net voordat ik met Gabi vertrok naar Kopenhagen, kreeg ik nog wat dieettips mee van Mulay. In Nederland kon ik me daaraan nog gemakkelijk houden, in Denemarken bleek dat lastiger vanwege het feit dat we in een hotel zaten. Het Copenhagen Island hotel mag er dan gelikt uitzien, het eten was er niet zo denderend. Meer voedsel dat goed naar binnen gaat met grote glazen bier. Al die soorten roggebrood bij het ontbijt doen daarentegen wel erg goed. Voor de lunch en diner bood een gang langs een rijtje Italiaanse restaurants in een boek in de hotelkamer uitkomst.

Vanuit datzelfde Copenhagen Island hotel bleek het gelukkig een mooie korte wandeling naar de start van de marathon. Het slapen in de Sea view room (uitzicht op een Construction site – een stuk water dat is drooggelegd en nu bebouwd wordt...) viel niet mee. De ventilatie viel niet uit te zetten en was een beetje vergelijkbaar met het geluid van een medium stofzuiger. Afgezet tegen de hoeveelheid Deense Kronen per nacht, verwacht je dit niet echt.

Op de vrijdag begon de mentale warming up, het ophalen van het startnummer. In een tent bij het Sparta stadion, van de gelijknamige organiserende vereniging van Kopenhagen. Daarna weer heerlijk in het zonnetje een pastaatje eten en maar weer niets doen.

Voor de vrijdagavond was ik aanvankelijk verheugd om samen met Gabi bij vrienden te eten. Tot het moment dat ik erachter kwam dat het ging om een BBQ. Aangezien Majken, een vrienden, half Argentijnse, speciaal zelf gemaakte Argentijnse worsten had laten maken (bij een geimmigreerde Argentijn die er zn levenstaak van had gemaakt om zo veel mogelijk Denen kennis te laten maken met die worsten) en Minu, Indiase, speciaal Tandoori kip had bereid werd het moeilijk om al het vlees te laten staan. Zo veel mogelijk salade en brood weggepropt, maar uiteraard toch ook behoorlijk wat vlees. Wel erg lekker natuurlijk.

En ik weet niet of ik hier de virusinfectie aan overgehouden heb waar ik nu nog mee zit – met al dat niet door jezelf gemaakte restaurant voedsel valt de bron niet te achterhalen – een les is wel dat er bij de volgende marathon alleen zelf bereid eten naar binnen gaat.... Ik geloof dat ik in mijn verslag van vorig jaar over Maleisie ook al dergelijke ervaring kon delen :-(. Een geluk – de infectie is pas na de marathon ingezet.

De dag voor de marathon was zeer ontspannen. Heerlijk een kopje espresso aan het water in het zonnetje en dat soort dingen. Wandelingetje aan de kade tussen alle tussen alle blonde moeders op hun christianabikes met kuikens – zoals ze in Roemenie genoemd worden vanwege hun witte haar –in de bak voorop. En wat luieren in het hotel.

De morgen van de start zag er goed uit. Zoals de voorgaande dagen lekker zonnig, met een klein beetje wolk. Alleen de temperatuur bleek met het openen van de balkondeuren nu iets anders. Na het wandelen naar de start twee uur later, bleek het zelfs behoorlijk anders. Verstandig genoeg had ik een extra shirt aangetrokken onder mijn trainingsjack – maar als ik de kans had gehad dan was ik nog een paar extra sokken gaan halen om als handschoenen te dragen zoals ik een slimme italiaanse veteraan had zien doen. De temperatuur gaf me een iets te Scandinavisch aandoen van de omstandigheden. In modern Nederlands; de gevoelstemperatuur was net onder aangenaam.

Tijdens het oppikken van zoveel mogelijk zonnestralen in een rustig windvrij steegje, werd het scandinavisch contrast steeds groter door de grote hoeveelheid viking volk (veel blond en groot) dan in de ijzige wind wandelt alsof ze thuis bij de openhaard zitten met een kopje thee. Vooraf leek me het erg goed om half tien te kunnen starten, om de eventuele warmte voor te zijn. Nu had een uurtje later starten ook wel gekund.

De start was verbazingwekkend rustig en ontspannen. Er was geen blijk van de meer dan 7000 deelnemers, geen gedrang en het was daarom zeer eenvoudig om rustig tot aan de startstreep te wandelen voor het startschot. Ik kon nog even oefenen met het meezingen van de Deense nationale en daarna begon het feest.

Tijdens de training was ik al uitgegaan van 42 min per 10 km voor de eerste 30 km. Dat begon goed. Zoals gebruikelijk ging zelfs de meest onervaren wandelaar er als een haas vandoor, maar gelukkig was het te doen om 4.30 op de eerste km neer te zetten. Mooi ontspannen dus.

En dat ging eigenlijk tot een km of 25 wel zo lekker door. Een groepje blauwe Spartaleden (Sparta Kopenhagen) hield zo'n beetje het zelfde tempo. Elke 10 km ging ongeveer in 41.20 minuten. Eigenlijk net iets te rap, maar toch wel erg netjes vlak – zeker met die ijzig koude wind die dan weer mee, dan weer tegen was.

Bij die 25 km begon dat voelbaar te worden. Het werd duidelijk dat dit tempo wel vast te houden was, maar de geplande versnelling na de 30 km voelde iets minder vanzelfsprekend. Dat gevoel klopte, want na de 30 km begon de pret. Het mentale spelletje was begonnen. Er kwamen al gedachten op over wat er te wachten stond bij de beruchte 35 km en de vraag of ik inderdaad wel die relaxte tred kon blijven vasthouden.

Mijn 35 km punt lag niet bij 35, maar bij 38 km. Ook al begon vanaf de 30 km het tempo al een beetje te schommelen, pas bij de 38 was de pijp in eens leeg. Als een schildpad. Voor mn gevoel 10 min per km. Enige mogelijke zorgen over eindtijd maken dan plaats voor zorgen over eventueel uitlopen van de race. Ik vroeg me al af wat het mentaal zou betekenen wanneer de pacer voor de drie uur langs mij in zou halen (herkenbaar aan de oranje ballonen boven zijn hoofd uitstekend).

Een paar minuten later voelde ik een hand op mn schouder en wat bemoedigende Deense woorden (geen idee wat, maar de stem klonk supportend), alvorens die 3 uurs pacer voorbij kwam zoeven. Hij probeerde me mee te krijgen. Dat lukt me één stap, toen moest ik ze alweer laten gaan.

Waar de mens zn spirit vandaan haalt, weet ik niet, maar bij de 39 km kon ik weer een beetje gang maken. Niet dat ik me beter voelde, maar het ging gewoon. Bij de 40 km was er zelfs weer mentale energie voor een sprint richting de 3 uurs balonnen in de verte, maar de frisheid van geest stopte bij de 41 km weer. Toen werd duidelijk dat die ballonnetje pas na de finish binnen het bereik zouden zijn.

Die laatste kilometers was het erg genieten van het toejuichend publiek – en het hielp ontzettend dat er groot Sparta op mijn borst geschreven stond. Bij de laatste bocht was het zorg te blijven focussen op het lopen, bij het passeren wat zeer schaars Braziliaans geklede Scandinavische danseressen bij een drumband.

Vanaf de 42 km punt zat er zo'n ernorme eindsprint in – aangemoedigd door duizenden mensen, waaronder Gabi en vrienden – dat ik mij afvroeg of ik die energie niet had kunnen hebben bij het 38 km punt :)

Het gevoel van finishen was onbeschrijvelijk mooier dan dat bij al die andere wedstrijden die ik gelopen heb. Ik kan niet zeggen wat het mooier maakt. De opoffering door al die trainingsuren, de enorme fitheid die je opbouwt, het vechten met jezelf of misschien wel gewoon de extreme hoeveelheid endorfinen die wordt vrijgegeven in de hersenen.

De mevrouw die de sinaasappelen in stukken sneed, maakte mijn dag. Ik kon die dingen wel blijven eten. De stand ervoor leek me minder logisch. Ondanks dat Erdinger een van mijn lievelingsbieren is, zie ik het toch niet echt als verstandig om net na een marathon een pint Erdinger weg te hakken. Iets verder werden nog yoghurtjes verstrekt?!

Ik heb het maar gehouden bij fruit water en een energy drink. Uit het finishgebied gekomen heb ik nog vijf minuten mijn supporters gesproken, maar toen was ik wel rijp om lekker niets te gaan doen.

Op moment van schrijven zit ik nog na te genieten van alles rondom deze marathon. De voorbereiding, de marathon zelf. Ik geloof dat Gabi net zo enthousiast was. Die heeft net zo meegeleefd naar de climax van de D-day als ik. Op de dag na de marathon was zij net zo gaar als ik, van alle spanning en het heen en weer lopen (van start, naar 15km punt, naar 18km/25km punt, naar finish).

Jeroen en Remco, dankjewel voor het meetrainen op de vrijdagavonden. Mulay was natuurlijk weer helemaal te gek; al die tijd en energie die hij heeft gestoken in extra training en begeleiding! Dankjewel Mulay.

Ik kan de Kopenhagen Marathon (www.copenhagenmarathon.dk/www.sparta.dk) erg aanraden, maar neem een dikke portemonnaie mee. Het enige dat rest voor mij: Wanneer en waar de volgende?

Maarten Klein