AV Sparta / Wedstrijden / Uitslagen en foto's / 2004 / Re / Welkomstwoord bij de Reünie wegatletiek, intro boekje

Welkomstwoord bij de Reünie wegatletiek, intro boekje

Het welkomstwoord door Peter van Soest en de introduktie van het boekwerk over 28 jaar wegatletiek bij Sparta.

Reünie wegatletiek 2004

Hieronder het welkomstwoord door Peter van Soest en de introduktie van het boekje over 28 jaar wegatletiek bij Sparta.

Welkomstwoord reunie

Welkom allemaal, hartstikke leuk dat jullie met zoveel zijn komen opdagen op deze SLA-reünie. Ik meen een hoop gezichten van vroeger te herkennen, allleen wat zijn sommige van jullie euh … laat ik maar niet direct ruzie gaan maken …. veranderd! Goh, het lijkt wel alsof sommige hun ouders van toen hebben gestuurd.

Waarom een reünie terwijl de SLA nu zo’n 28 jaar bestaat, zou een feestje bij 25 jaar niet logischer zijn geweest? Tsja, dat moeten we aan de organisator Bert van Dijk vragen.
Bert leg jij dat nou eens uit?
Tsja … u ziet Bert is één van degenen die zo verrekte bejaard is geworden dat hij het ook allemaal niet meer weet.

Laten we heel kort in de historie duiken.
Bij Sparta is de sectie wegatletiek in feite ontstaan door de fusie in 1974 met de atletiekvereniging Siomo, die eveneens in het sportcomplex aan de Zuidlarenstraat (even verderop bij de Leyweg en nu een woonwijk) haar thuisbasis had. In tegenstelling tot Sparta had Siomo wel een aanzienlijk aantal lopers die zich toelegden op de wegatletiek. Het toenmalige Sparta-bestuur kon vooral in die beginjaren maar weinig waardering opbrengen voor de wegatletiek. Er werd zelfs enigszins spottend gesproken over “de vergaarbak voor afgedankte baanatleten en taxichauffeurs”.

Rond 1975 was tegen de stroom in een forse groep wegatleten ontstaan die werd getraind door Frans Jansen. Oudgedienden zullen zich atleten herinneren als Pim van der Lek, Louis Jansen, Joop de Vreede, én “afgedankte” baanatleten als Bert van Dijk, Rachid Boulaabi en, Hugo Tijsmans. Gelijktijdig zochten eenlingen als Hans Vrolijk hun eigen weg.

Onder de wegatleten groeide de onvrede over de in hun ogen onvoldoende steun van de vereniging. Het toenmalige bestuur (overigens geen kwaad woord over Hens Brabers) was van mening dat de wegatleten en recreatieve baanatleten een te groot beslag legden op de accommodatie en trainingsfaciliteiten. Logisch want er werd ook wel eens tegen de looprichting ingelopen; of uitgelopen in baan 1 (die is heilig voor de echte snelheid). De verkeersregels op de baan moesten telkens worden uitgelegd. Maar uiteindelijk wisten de wegatleten meer aandacht voor de wegatletiek binnen Sparta te claimen: In 1976 werd de SLA (Sparta “Super” Lange Afstandgroep) opgericht.

Vanaf 1979 heb ik de SLA zelf meegemaakt. Een bijzondere tijd omdat de lange afstand nog een onontgonnen gebied was. Iedereen dacht er wel iets van te weten. We leerden van elkaar. Een grote hechte groep ontstond onder leiding van Bert van Dijk met veel successen. Waarvoor nog bedankt Bert.
Een paar honderd atleten hebben in die 28 jaar de SLA bevolkt. Snelle en minder snelle. Hoewel er nu goeie jongens rondrennen zoals Jeroentje Koot, kunnen we er niet omheen dat de wegatletiek bij Sparta rond 1985 op haar hoogtepunt was. Hans Vrolijk en Joop de Vreede liepen de marathon in 2.25. Bruno Schlack, Lex van Ravenswaay, Dick Vink, Mulay Najib, Nico Zandvliet en Bert van Dijk wisten marathontijden rond de 2.30 op de klokken te brengen. Frans Segerink en Ronald Nihot kwamen omtrent de 2.35 uit, terwijl Bert Vingerhoed, Jacques van Sommeren en ikzelf laag in de 2.40 liepen.
Gelijktijdig was er een groep lopers die zich op de halve marathon richtten. Zo liep John van de Wansem 1.05.
In die periode waren de dames Corrie Midde, Yvonne v.d. Harst en Brigitte de Nijs succesrijk. Brigitte werd in 1982 nog naar de WK-marathon afgevaardigd.
Rond 1992 hadden we nog een opleving met Joke Kleyweg en haar levenspartner Huub Pragt die toen met 2.19 Nederlands kampioen op de marathon werd en niet te vergeten Jos van Leeuwen.
Laten we met z’n allen hopen dat die gouden tijden nog eens zullen herleven.

We hebben een boekje gemaakt waarin we de historie van de SLA en de SLA-atleten voor jullie hebben opgetekend. Maar dat boekje bevat meer. Het boekje bevat ook ranglijsten met tijden van atleten; helaas niet compleet en niet voor iedereen teruggerekend naar 5 km-tijden. We zullen proberen die nog compleet te krijgen; kijk hiervoor op de site.

Ik heb zelf een groot deel van de SLA meegemaakt. Allereerst de periode tot 1989 met steeds betere prestaties. Daarna kwamen er nieuwe lopers bij en ontstond er een groep onder leiding van verschillende trainers waarbij de combinatie hard trainen en veel lol belangrijk was. Het grootste deel van dit boekje gaat over die periode van 1989 t/m 2000.
In die tijd ontstond er in ons clubblad een soort ‘soap’ over de lange afstandlopers, waarbij zo'n beetje iedereen die op wat voor manier dan ook in the picture was, positief of negatief, zijn/haar belevenissen behoorlijk aangedikt in de “SLA-blaadjes” terug kon vinden. Arie van Sla, oftewel Dick de Jager, haalde alles en iedereen vol venijn over de hekel. Deze SLA-blaadjes waren zo populair dat ze zelfs De Haagsche Courant en De Posthoorn haalden.

Zelf kijk ik met weemoed en genoegen terug op de SLA, maar ja wat voorbij is … is voorbij en laten we ook niet ten prooi vallen aan misplaatste nostalgie. In elk geval was mijn SLA-tijd een bijzondere periode van heel veel lol, fanatiek trainen, gezamenlijk naar wedstrijden gaan en goede prestaties. En ik hoop dat jullie SLA-tijd jullie evenveel plezier heeft gebracht of nog steeds brengt.

Ik stop bijna, want dit duurt al veel te lang en anders roept Arie van Sla weer dat ik sta te wauwelen en bovendien heb ik onwijze dorst gekregen.
Toch wil ik nog een paar belangrijke mensen bedanken: Bert, voor de organisatie en de ranglijst (wat is die ouwe toch altijd bezig voor onze club), Fried bedankt voor het drukwerk, Rob Koster van De Hardloopwinkel (voorheen Run2Day) voor sponsoring van deze avond, Ronald Nihot bedankt voor de muziek straks, Sparta bedankt voor de gelegenheid en vooral Arie van Sla oftewel Dreck oftewel Dick de Jager voor de prachtige verhalen en roddels. Het eerste exemplaar overhandig ik dan ook met plezier aan hem.

Het 2e exemplaar geef ik aan Ton de Kleijn, voorzitter AV SPARTA.

Enne ……… nu proost! Allemaal een gezellige avond, vergeet straks het reünie-boekje niet.

Intro reunieboekje

Deze bloemlezing uit het Sparta-blad beslaat niet de gehele periode van ruim 28 jaar dat de SLA (Sparta Lange Afstand soms wel genoemd Super Lange Afstand) bestaat.
Het is een gedeelte uit de eigen archieven van Dick de Jager (Dreck) en Peter van Soest (Viezer) over de periode juni 1989 t/m april 2000.

In die tijd ontstond er een soort ‘soap’ over de lange afstandlopers, waarbij zo'n beetje iedereen die op wat voor manier dan ook in the picture was, positief of negatief, zijn/haar belevenissen behoorlijk aangedickt in de “SLA-blaadjes” terug kon vinden.
In het begin was niet duidelijk wie Arie van Sla, de schrijver van de meeste ongein, was. Verschillende “verdachten” werden dan ook kwaad aangekeken als er weer eens iemand op zijn teentjes getrapt was. Arie nam het namelijk niet zo nauw met de werkelijkheid, hoewel zijn woeste schenenschopperij toch meestal een vleugje waarheid bevatte.
En om het makkelijk te maken misbruikten soms meerdere schrijvers de naam Arie van Sla. Maar de meeste verhalen kunnen op het conto van Dick de Jager geschreven worden. Hem komt echt het grootste deel van de eer (of de hoon toe) toe.

Voor wie deze periode niet heeft meegemaakt, raad ik aan de verhalen toch eens door te lezen.

  1. Je komt namen tegen van atleten die nog steeds actief zijn (lopend of organiserend)
  2. Volgens sommigen doen ze nauwelijks onder voor de columns van Youp van 't Hek of Kees van Kooten. Nou ja, dat is natuurlijk zwaar overdreven, maar enig niveau had het wel.

Hoe populair het Sparta-blad toen was, kun je opmaken uit het commentaar vanuit alle gelederen van Sparta en zelfs daarbuiten (De Haagsche Courant en De Posthoorn). Als het Sparta-krantje in je brievenbus viel, las je eerst de SLA-blaadjes en vooral de roddelrubriek ‘Onder de douche’. En tsja …. als je niet genoemd werd hoorde je er niet echt bij.
Het ging zo ver dat sommige lopers bij Sparta alleen nog met hun bijnaam uit het krantje werden aangesproken en buitenstaanders er van overtuigd waren dat de bijnaam de echte naam was “goh, Marihuano, wat een rare naam is dat”
Sommigen, zoals ikzelf, kijken met weemoed terug, maar ja wat voorbij is … is voorbij en laten we ook niet ten prooi vallen aan misplaatste nostalgie. In elk geval was het een bijzondere periode van heel veel lol, fanatiek trainen, gezamenlijk naar wedstrijden gaan en goede prestaties.
Hoe dan ook, ik wens je veel leesplezier,

Peter “Viezer” van Soest