AV Sparta / Wedstrijden / Uitslagen en foto's / 2003 / Vlietloop / Verslag van de Vlietloop 2003

Verslag van de Vlietloop 2003

Verslag van de Vlietloop op 14 april 2003 in Voorburg.

Langs de Vliet / Rondom-Westvliet 2003

Op 14 april jl., een zonnige maandagavond, waren veel Spartanen verrast, toen ze bij binnenkomst in het clubho(n)k Bram bezig zagen met een stapel nummers. Navraag leerde hen dat ‘Rondom Westvliet 2003’ op het punt stond te beginnen. Spartanen uit Voorburg met meer ervaringsjaren waren minder verrast. Immers meestal wordt op een maandag in april deze testloop gehouden, en niet voor het eerst werd hij meteen na de marathon van Rotterdam gehouden. Vorig jaar is het parcours verlegd naar rondom ‘Westvliet’, waarbij de afstand gelijk is gebleven: 6,5 kilometers zodat de statistieken van Fons bruikbaar blijven..

In het ho(n)k werden de kansen zorgvuldig gewogen. Door aanwezigheid van Michel, onze snelste man op de CPC, zagen velen hun kans op de overwinning in deze prestigieuze loop behoorlijk afnemen. Dit jaar misten we de grote animator van deze loop. Fons Kemper moest vergaderen met het Sparta-bestuur in den Haag, zodoende was er dit jaar niemand die al fietsend de tussentijden doorgaf en mensen moed insprak. Maar als vanouds waren er de Groene Toyotabus, de wedstrijdklok, Bram en Enno. De laatste twee druk bezig met de organisatie.

Na gezamenlijk inlopen en rekken onder leiding van de altijd strenge Theo Sijbrandij, loste Bram even na half negen het startschot. Het leuke van deze loop is dat iedereen meedoet en alle loopgroepen dus vertegenwoordigd zijn.

Al snel na de start nestelden Michel, Stijn en Paul zich aan de kop. Paul moest echter na 500 meter al afhaken, omdat hij niet in zijn ritme kon komen. Michel en Stijn liepen stevig door en behielden een behoorlijke voorsprong op de rest. De laatste kilometer werd een kat en muis spel. Wie zet als eerste aan? Ze keken elkaar vanuit de ooghoeken aan en werden steeds onrustiger. Michel vreesde het meest voor de sprint van Stijn en zette 300 meter voor de finish alles op alles. Toen de finish toch iets verder weg bleek dan hij dacht, kon Stijn nog bijna aanhaken. Toch was het Michel die met het kleinste verschil (4 seconden) van de laatste jaren als winnaar kon worden gekroond. Zijn 26.17 was ook 5 seconden sneller dan de winnende tijd vorig jaar van de nu afwezige Roland Munnikhof. Je nieuwe huis is nu toch wel ingericht Roland?

Wellicht door een ietwat klemmende kroon liep Michel, in een soort van overwinnaarsroes, in de directe omgeving van de meet om een ieder die het horen wilde te vertellen dat hij vandaag toch echt de snelste was. Wellicht dat Michel er zelf niet bij stil heeft gestaan, maar laten we eerlijk zijn, het deelnemersveld was dit keer niet op z'n sterkst. Wat zou er gebeurd zijn als alle lopers van groep 3 en 4 aanwezig zouden zijn geweest? Jan de Kwant - snelste tijd 26.12 (2001), een Eef - snelste tijd 26.36 (2001), een Jos - snelste tijd 27.02 (2000) en wat te denken van ene Niek - ooit goed voor 25.35 (1997). Wat als zij zich in deze strijd hadden gemengd? Komt volgend jaar de afrekening?

Terug naar de finish waar Bram en Enno - ieder gewapend met een stopwatch - alle bewegingen rond de eindstreep nauwlettend in de gaten hielden. Na dit onstuimige tweetal hadden ze een korte pauze. Een krappe minuut later leek het even of een blazersensemble over de eindstreep kwam. Het bleek Paul te zijn, die alle luchtgaten die zijn atletisch gevormde lichaam rijk is, inzette om al briesend en toeterend een goede tijd neer te zetten (27.15) en hiermee, na vorig jaar zijn tweede brons binnenhaalde. Niet slecht voor een man die sinds een paar weken enigszins gedesillusioneerd door het leven gaat, omdat een ander (naam bij de auteurs bekend) op de CPC-loop zijn droomtijd heeft gelopen.

De immer vlak lopende Math, die het wat rustiger aan wilde doen en een stapje terug deed door naar groep 3 te gaan, kwam verrassend genoeg als vierde over de streep (28.39). Trainer/coach Theo Sijbrandij zette met 30 minuten rond een mooie tijd neer. Maar hij voelde de hete adem van zijn dames in zijn nek.

Anne die de laatste tijd wat blessuregevoelig is geweest, wist op het juiste moment haar pijnlijkheden te overwinnen en passeerde op de voor haar belangrijkste wedstrijd van het jaar, als snelste vrouw de finish in 30.15 en zette daarmee Paula op bijna 2 minuten. Maar die geniet terecht nog steeds van haar fabuleuze CPC klassering. De derde dame, Inge Wegereef, weet charme en snelheid op een eigen wijze te combineren. Dat leidde tot een fraaie tijd van 33.53.

En Petra is ook weer terug. Wel met een grote trainingsachterstand. Opgeven is er niet bij, zij deed nu het licht uit, maar duikt volgend jaar onder de 40 minuten. Afgesproken? Voor de CPC-cursisten die bij ons zijn gebleven was het een vuurdoop die zij goed doorstonden.

Een speciale vermelding gaat naar Kees de Leeuw die eind jaren negentig altijd in de voorste linies te vinden was. Na een lange tijd sukkelen met zijn gezondheid bouwt hij aan zijn come back.

Tenslotte Rob, die beweert dat hij echt geen bel voor de laatste ronde heeft gehoord en daarom na één ronde al finishte!

Het Voorburgse schrijverscollectief