AV Sparta / Wedstrijden / Uitslagen en foto's / 2018 / Meijendelloop / Verslag

Verslag van Tine Vermeer van de Meijendelloop 2018

Een verslag over een wedstrijd door het mooiste duingebied van Nederland, over appeltaart en meer…..

De lezing “Voeding en drinken voor hardlopers ” was goed getimed op 21 november, namelijk 2 dagen voordat ik aan mijn eerste Meijendelloop mee zou doen.

 
Henriëtte legde woensdagavond uit hoe je heel eenvoudig je eigen sportdrank kunt maken van siroop, water en een beetje zout. Arnold adviseerde om de dag voor een wedstrijd extra veel water te drinken. Vrijdag volg ik zijn advies op en de sportdrank van Henriëtte neem ik zaterdag in de belt mee.

 
Dat er veel mensen in een  paardenstal kunnen, blijkt op zaterdagochtend 24 november. Die stal is de kleedruimte voor de Meijendelloop. Het is er om half acht ‘s morgens al een gezellige drukte. De twee pony’s in de stal knabbelen op een wortel.

 
Ik heb veel over de Meijendelloop gehoord. De één zegt; Dit was eens maar nooit meer. De meesten zijn laaiend enthousiast. Ik wil vooral genieten van de prachtige natuur en vindt de 25 kilometer een behoorlijke uitdaging met al die klimmetjes. Finishen (en dan niet als laatste) is mijn doel. En die appeltaart na afloop natuurlijk……..

 
Het is zaterdagochtend waterkoud maar droog. De eerste paar kilometers heb ik koude handen maar de handschoenen kunnen al gauw uit. Achter mij hoor ik jonge knullen praten over eindtijden en een vriend die zich verslapen heeft. Na kilometer 5 wordt het rustiger en hoor ik de roodborstjes, mezen, winterkoninkjes, klotsende camelbags en burlende herten. Burlende herten? Oh nee, het is een man die boert en kucht en steunt. De 10 kilometer loop ik in 1 uur en ik voel me goed. Dit stuk heeft veel bospaadjes met wortels, geconcentreerd lopen maakt het zwaar. Hoewel ik het gebied goed ken weet ik niet goed op welk stuk ik loop. Een loopster neemt een foto  van 4 zwanen in een meertje. Mooi inderdaad, want haar laat ik in ieder geval achter me. De route gaat richting zee en weer terug richting de watertoren. Dit is bekend terrein, ons rondje van Bram. Daar zie ik HEM, op de fiets en hij zegt: “Hé Tine, goed zo meid!” Nee, het is niet Bram maar Theo Sybrandy en zijn woorden geven mij energie. Ook neem ik regelmatig een slokje sportdrank en water.

 
Een man met kramp loopt te hinken. Ik bied hem wat van mijn sportdrank aan en ren verder. Na 10 minuten is hij alweer opgeknapt en bedankt mij hartelijk. “Dus ik begrijp dat ik jouw stukje appeltaart mag opeten?” Hij lacht; “Nou misschien de helft”.

 
Op het laatste stuk richting TNO krijg ik nieuwe energie; of is het de reserve tank? Ik weet dat het nog ongeveer 5 kilometer is en heb nog wel wat over. Ik verhoog mijn tempo en loop langs de Waalsdorpervlakte heuveltje op heuveltje af.  Ik denk aan mijn trainer Bing van Run4Fun in Amsterdam die zei: Bij stevige arminzet gaan je benen “vanzelf” mee. De laatste 2 kilometer haal ik nog een paar lopers in en dat is altijd leuk. Dan hoor en zie ik mijn teamleden van groep 4. “Hup Tine”. De tranen schieten in mijn ogen. Wat leuk en fijn om ze te zien. Aan de laatste 500 meter naar de finish lijkt geen einde te komen. Daar val ik mijn liefje in de armen. Wat een prachtige en geweldige loop. Met mijn  tijd van 2 uur 33 ben ik zeer tevreden. Op naar de appeltaart!!!

 
In de boerderij brandt de open haard en is het heerlijk warm. Ik spuit de slagroom op de taart ga zitten en wil een hap nemen. Dan hoor ik: “Mensen allemaal naar buiten, de schoorsteen staat in brand”. Met mijn tas in de ene en de appeltaart in de andere hand schuifel ik naar buiten. De slagroom is ingezakt. Terwijl in de verte de sirenes van de brandweer klinken kan ik buiten op het terras dan eindelijk van de appeltaart genieten.

Gerelateerde content